Podobna belka ciągnąca się na boki nadwozia znajdowała się z tyłu. W modelu Cranbrook boczne wybrzuszenia były podkreślone listwami ze stali nierdzewnej.
W gamie Plymoutha zrezygnowano z najtańszego modelu Concord, wobec czego do gamy nadwozi modelu Cranbrook z poprzednich lat (czterodrzwiowy sedan, coupé, kabriolet i hardtop Belvedere) doszło lepiej wykończone trzydrzwiowe kombi (Station Wagon) Cranbrook Savoy. Zwiększono minimalnie stopień sprężania silnika (do 7,1:1), na skutek czego jego moc wzrosła do 100 KM. W dalszym ciągu jako opcja dostępny był nadbieg, a nadto od kwietnia 1953 pojawiła się półautomatyczna skrzynia biegów Hy-Drive za 146 dolarów. Rozmiar opon pozostał taki sam – 6,70×15. Cała gama nosiła kod fabryczny P24, a model Cranbrook: P24-2.
Nowe modele Plymoutha odniosły początkowo sukces rynkowy i sprzedaż marki w 1953 roku wzrosła o ponad połowę, do rekordowych 649 tysięcy, z tego 68,9% stanowił Cranbrook. Wyprodukowano 447 653 samochody tego modelu, w tym aż 301 216 sedanów i 12 089 kombi.