Od tego czasu zaczął przesuwać się na stanowisko coraz bardziej antykomunistyczne, by w okresie zimnej wojny stać się jednym z wiodących krytyków komunizmu. Był jednym z głównych krytyków doktryny powstrzymywania, którą za radą George'a Kennana obrano za prezydentury Harry'ego Trumana. Burnham był zwolennikiem bardziej zdecydowanej i aktywnej polityki wobec państw bloku wschodniego, mającej na celu wyzwolenie państw satelickich spod władzy Związku Radzieckiego. W 1955 wraz z Williamem F. Buckleyem juniorem założył National Review, pisał do niego liczne teksty, m.in. we własnej kolumnie Third World War poświęconej sprawom międzynarodowym. Miał duży wpływ na amerykański powojenny konserwatyzm i uznawany jest za jednego z pierwszych (lub wręcz pierwszego) z autorów neokonserwatywnych.
Rewolucja menadżerska Najbardziej znanym dziełem Burnhama jest „Rewolucja menadżerska”. Przedstawił w niej analizę tendencji rozwojowych współczesnych mu społeczeństw, wskazując, że prowadzi ona do wykształcenia się nowego ustroju, w którym przewodnią rolę odgrywać będzie nowa klasa społeczna złożona z menadżerów. Menadżerowie rozumiani są tutaj jako jednostki odpowiedzialne za kierowanie i koordynację procesów produkcji.