Od kapitalistów odróżniają się tym, że nie są właścicielami środków produkcji, lecz pełnią funkcję zarządców.

Praca zawiera systematyczną krytykę współczesnych mu form ustroju politycznego. Jego krytyka socjalizmu radzieckiego oparta była na tezach trockistowskich. ZSRR opisywane było jako zdegenerowane państwo robotnicze, w którym władzę przejęły pasożytnicze biurokratyczne elity partyjne, zachowujące jedynie pozory państwa ludowego i progresywnego. Podobne tendencje biurokratyczne zauważał w amerykańskim państwie epoki New Dealu. Zachowuje ono pozory wolnorynkowego kapitalizmu, w którym jednak nasilają się procesy nacjonalizacji, ograniczenia gospodarki wolnorynkowej oraz ingerencje w prawa własności i prawa obywatelskie.

Zdaniem Burnhama rywalizacja między kapitalizmem a socjalizmem nie zakończy się zwycięstwem żadnego z tych systemów, ponieważ zarówno w kapitalizmie, jak i socjalizmie rozwija się tendencja do dominacji menedżerów. Menedżerowie stawali się odrębną klasą społeczną, świadomą swojej roli i tożsamości, a także coraz bardziej zainteresowaną wpływem na politykę.