Łk 22,31). Jest on organizmem wiary tworzącym całość, gdzie Głową jest Chrystus a Kościół ciałem. Dojrzałość tego organizmu, tego „męża doskonałego” zostanie osiągnięta tylko wtedy, gdy wszyscy ochrzczeni dojdą „do jedności wiary i poznania Syna Bożego” (Ef 4,12-13). Stanie się tak dzięki posługom ustanowionym przez Chrystusa: „I On ustanowił jednych apostołami, innych prorokami, innych ewangelistami, innych pasterzami i nauczycielami” (Ef 4,11).
Tym, czego chrześcijanie czasów Nowego Testamentu oczekiwali przyjmując wiarę były dobra eschatologiczne: zmartwychwstanie ciała (por. Rz 8,18-23; 1 Tes 4,13n; por. Dz 2,26; 23,6; 24,15; 26,6-8; 28,20), dziedzictwo świętych (Ef 1,18; por. Hbr 6,11; 1 P 1,3n), życie wieczne (Tt 1,2; por. 1 Kor 15,19), chwała (2 Kor 3,7-12; Ef 1,18; Kol 1,27; Tt 2,13), wizja Boga (1 J 3,2n) – czyli, ujmując jednym słowem, zbawienie siebie i innych (2 Kor 1,6; 1 Tes 2,19). Wiara wcześniej wzrastała w samym Izraelu (Ef 1,11-12; por. J 5,45; Rz 4,18), z wykluczeniem narodów pogańskich (Ef 2,12;