Nowy Testament W pismach Nowego Testamentu wiara wiąże się ściśle z Dobrą Nowiną o zbawieniu przyniesionym przez Jezusa Chrystusa. Jest to wiara, że duchowe oczekiwanie obecne w Izraelu jako owoc licznych proroctw mesjańskich spełnia się w nim (por. Łk 2,25.38). Jezus wraz ze swym posłannictwem został przyjęty przez wiarę ubogich Izraela (hebr. anawim por. So 3,12n). Jedną z nich była Maryja, której wiara osiągnęła stopień doskonały (por. Łk 1, 46-55). Z czasem wokół Jezusa, ubogiego, utworzyła się społeczność ubogich, maluczkich (Mt 10, 42); więzią tej ubogiej żydowskiej społeczności była wiara w Jezusa i jego słowa (Mt 18, 6-10). Wiara ta pochodziła od Boga (Mt 11, 25; 16, 17), On był jej inicjatorem.
Wyznanie wiary Piotra Piotr Apostoł ukazany jest w Ewangeliach jako mający, z ustanowienia Jezusa, pierwszeństwo wśród Dwunastu. Jego wyznanie wiary, opisane przez wszystkich trzech Synoptyków ma zatem szczególne znaczenie. Dotyczy mesjańskiej godności Mistrza. W każdej wersji godność ta jest opisana w nieco odmienny sposób. Ewangelia Marka zdaje się być najbardziej zwięzła. Piotr rozpoznał w Jezusie eschatologicznego Mesjasza-Króla tak, jak rozumiano go w owym czasie w Izraelu odczytując mesjańskie proroctwa Pisma Świętego, jak np. o potomku króla Dawida (por. 2 Sm 7,12-16).