Schmidt dzielił kultury na: właściwą prakulturę (kulturę pierwotną) – brak śladów, źródło rozwoju wszystkich kręgów kultur; kultury prymarne (podstawowe), charakteryzujące się (w zależności od ich formy) egzogamią (wyższe społeczności łowieckich, patriarchat (ludy pasterskie), matriarchat (ludy rolnicze) kultury średnie, na które składają się kultura dwuklasowa i kultury powstałe z połączenia kultury rolniczej z kulturą wyższą łowców i kulturą pasterską kultura wyższa – powstała dzięki połączeniu rolnictwa, rzemiosła i pasterstwa.
Dyfuzjonizm brytyjski thumb|upright=1.3|Mapa z The Migrations of Early Culture Graftona Elliota Smitha (1929) przedstawiająca światową dyfuzję kultury z jej kolebki w Egipcie Teoretyczne podstawy pod brytyjski dyfuzjonizm położył William Halse Rivers (1864–1922). Obok prezentowania głównych tez dyfuzjonistów, kładł duży nacisk na prowadzenie badań terenowych w przeciwieństwie do prac gabinetowo-muzealnych, dzięki czemu znacznie rozwinął metodologię (np. w zakresie badania struktur pokrewieństwa poprzez konstruowanie tablic genealogicznych). Charakter brytyjskiego dyfuzjonizmu został określony przez dwóch badaczy: Graftona Elliota Smitha (1871–1939) i (1868–1949).