W czasie wojny trzynastoletniej Łabiszyn wystawił w 1458 roku 4 pieszych na odsiecz oblężonej polskiej załogi Zamku w MalborkuKodex dyplomatyczny Wielkiej Polski; Codex diplomaticus Majoris Poloniae zawierający bulle papieżów, nadania książąt, przywileje miast, klasztorów i wsi, wraz z innemi podobnéj treści dyplomatami, tyczącemi się historyi téj prowincyi od roku 1136 do roku 1597; zebrany z materyałow przez Kaźmierza Raczyńskiego byłego Generała W. Polskiego i Marszałka nadwornego koronnego przysposobionych; wydany przez Edwarda Raczyńskiego, Poznań 1840, s. 181..
W końcu XV wieku połowa Łabiszyna przeszła w posiadanie rodziny Potulickich, a druga połowa Bnińskich. W 1527 roku Potuliccy wykupili cały majątek. Przed 5 października 1537 roku Łabiszyn wraz z okolicznymi dobrami został wykupiony przez wojewodę inowrocławskiego Janusza Latalskiego herbu Prawdzic, a następnie objął Łabiszyn jego syn starosta człuchowski Stanisław Latalski (zm. 1598 r.). W 1597 roku wybudował on w mieście zbór drewniany dla wyznawców kalwinizmu. Już po śmierci budowniczego zboru w 1598 roku, kalwini opuścili świątynię w Łabiszynie. Zbór w 1627 roku zmieniony został na kościół katolicki pod wezwaniem św.