Krótki czas pracy jednostki napędowej uniemożliwiał zastosowanie tego typu silnika w klasycznych myśliwcach jako głównego napędu. Jednak duże przyspieszenia gwarantujące uzyskanie w krótkim czasie dużej wysokości lotu i duża prędkość nadawały się idealnie do budowy samolotu, który dyżurując w pobliżu ochranianego obiektu byłby zdolny do szybkiego przechwycenia nadlatującego nieprzyjaciela, zestrzelenia go ogniem działek i lądowania z niepracującym już silnikiem, jak klasyczny szybowiec. Prace projektowe nad nową maszyną rozpoczęto w Naukowo-Badawczym Instytucie Rakietowym pod kierunkiem Michaiła Tichonrawowa. Nowa maszyna oznaczona numerem 302 miała być wolnonośnym dolnopłatem napędzanym dwoma rodzajami silników. W tyle kadłuba zamierzano zamontować silnik rakietowy na ciekły materiał pędny, a pod skrzydłami dwa silniki strumieniowe. Takie rozwiązanie pozwalało zachować główne zalety silnika rakietowego, jak również dzięki silnikom strumieniowym wydłużyć czas lotu samolotu. Do momentu wybuchu wojny w czerwcu 1941 zdołano przygotować jedynie wstępny projekt. Planowano zastosować silnik rakietowy RD-1400 o ciągu nominalnym 1100 kG i maksymalnym 1400 kG. Rolę paliwa pełnić miała nafta, a utleniacza kwas azotowy umieszczony w zbiornikach kadłubowych.