Do napędu silników strumieniowych zastosowano lotniczą benzynę ze zbiorników umieszczonych w skrzydłach. Silniki strumieniowe miały wchodzić do pracy na wysokości 50 metrów przy prędkości nie mniejszej niż 260 km/h. W październiku 1941 roku instytut został ewakuowany do Swierdłowska, gdzie prace przy samolocie postępowały bardzo powoli. Głównym zadaniem instytutu była modernizacja wyrzutni rakietowych Katiusza. W lipcu 1942 roku projekt został zarekomendowany do realizacji, ale za tym postanowieniem nie poszły żadne konkretne decyzje. W końcu 1942 główny inżynier odpowiedzialny w ramach instytutu za cały projekt Andriej Kostikow spotkał się z ludowym komisarzem obrony Klimientem Woroszyłowem. Plan samolotu 302 osobiście do dalszej realizacji zatwierdził Józef Stalin. W lutym 1943 roku zorganizowane zostało doświadczalne biuro konstrukcyjne OKB-55, odpowiedzialne za realizacje projektu. Na czele biura stanął Matus Bisnowat. Okazało się, że nie ma szans na zdobycie silników strumieniowych. W tej sytuacji projekt zmodyfikowano pod kątem zastosowania tylko silnika rakietowego RD-1400, który ostatecznie otrzymał nazwę RD-2M. Tak zmodyfikowany samolot otrzymał nazwę 302P. W sierpniu 1943 roku rozpoczęto loty szybowcowe nowej maszyny bez zabudowanego silnika.