Z punktu widzenia okupantów szereg argumentów przemawiał za wykorzystaniem ruin getta jako miejsca masowych straceń. Dzielnica sąsiadowała bezpośrednio z więzieniem na Pawiaku, gdzie trafiała zdecydowana większość polskich więźniów politycznych. Mury getta oraz liczne niemieckie posterunki całkowicie izolowały „kamienno-ceglaną pustynię” od reszty miasta. Policyjne patrole stale polowały na ukrywających się w ruinach Żydów, co tłumaczyło dochodzące zza murów strzały. W ruinach getta łatwo było grzebać lub palić ciała pomordowanych. Wreszcie latem 1943 na obszarze dawnego getta (w okolicach ulicy Gęsiej) zaczął funkcjonować niemiecki obóz koncentracyjny – tzw. Konzentrationslager Warschau. Jego teren i załoga mogły być wykorzystane przy przeprowadzaniu egzekucji, a urządzenia (krematorium) i więźniowie – do zacierania śladów zbrodni.