Pierwsza egzekucja więźniów Pawiaka przeprowadzona w ruinach getta warszawskiego miała miejsce w dniu 7 maja 1943, a więc jeszcze przed zakończeniem powstania w getcieWysadzenie przez Niemców Wielkiej Synagogi Warszawskiej, które uznawane jest za oficjalny koniec powstania nastąpiło dopiero 16 maja 1943.. W bramie kamienicy przy ulicy Dzielnej 21 zamordowano wówczas 94 osoby. Od końca maja 1943 egzekucje na terenie dawnej „żydowskiej dzielnicy mieszkaniowej” odbywały się już niemal codziennie. Niemcy niemal zupełnie zrezygnowali odtąd z rozstrzeliwania skazańców w podwarszawskich lasach oraz znacząco ograniczyli wywózki więźniów Pawiaka (oraz pozostałych warszawskich więzień i aresztów) do obozów koncentracyjnych. Zamiast tego polscy więźniowie polityczni byli pospiesznie i masowo mordowani w ruinach getta – często po zaledwie kilku- lub kilkunastodniowym śledztwie lub w ogóle bez śledztwa. W ruinach getta niemal codziennie miały też miejsce egzekucje kilku lub kilkunastu Żydów ujętych przez Niemców po „aryjskiej stronie”, jak również Polaków, którzy ich przechowywali. Personalia tych ofiar w większości wypadków nie zostały nigdy ustalone, gdyż schwytanych Żydów nie wpisywano w ogóle do ewidencji Pawiaka.