Po ustaleniu, że dziewczynka nie opanowała jeszcze języka, lingwiści uznali, że stanowi ona okazję do uzyskania głębszego wglądu w procesy regulujące nabywanie umiejętności językowych oraz do zweryfikowania teorii i hipotez dotyczących okresów krytycznych, w których ludzie uczą się rozumieć i posługiwać się językiem. W trakcie badań naukowców nad Genie dziewczynka osiągnęła znaczny postęp w swoim ogólnym rozwoju umysłowym i psychologicznym. W ciągu kilku miesięcy rozwinęła wyjątkowe umiejętności komunikacji niewerbalnej i stopniowo opanowała pewne podstawowe umiejętności społeczne, jednak nawet pod koniec badania nadal wykazywała wiele cech behawioralnych charakterystycznych dla osoby niedostosowanej społecznie. Przez cały okres, w którym przeprowadzano badania, nadal uczyła się i wykorzystywała nowe umiejętności językowe, ale ostatecznie nie udało jej się w pełni opanować języka ojczystego.
Władze początkowo zorganizowały przyjęcie Genie do Szpitala Dziecięcego w Los Angeles, gdzie zespół lekarzy i psychologów opiekował się nią przez kilka miesięcy. Jej dalsze miejsca zamieszkania stały się przedmiotem zaciekłej debaty.