W czerwcu 1971 roku opuściła szpital, aby zamieszkać ze swoją nauczycielką, ale półtora miesiąca później władze umieściły ją w rodzinie naukowca kierującego zespołem badawczym, z którym mieszkała przez prawie cztery lata.
Wkrótce po ukończeniu 18 lat wróciła do matki, która po kilku miesiącach uznała, że nie jest w stanie zapewnić jej odpowiedniej opieki. Na prośbę matki władze umieściły Genie w pierwszej z wielu placówek i rodzin zastępczych dla niepełnosprawnych dorosłych, w których miała przebywać. Osoby prowadzące te placówki odizolowały ją od niemal wszystkich osób, które znała, i poddały ją skrajnym formom przemocy fizycznej i emocjonalnej. W rezultacie jej stan zdrowia fizycznego i psychicznego uległ poważnemu pogorszeniu, a nowo nabyte umiejętności językowe i behawioralne bardzo szybko uległy regresji.