Krzysztof Steyer wysunął hipotezę, jakoby 7 lipca 1941 roku mogło dojść wyłącznie do scalenia kilku organizacji w jedną, a zmiana nazwy nastąpiła później.
Ważną rolę w „Gryfie Kaszubskim”, a następnie „Gryfie Pomorskim” odgrywał ks. ppłk. Józef Wrycza, działacz niepodległościowy, przed wojną związany ze Stronnictwem Narodowym, od września 1939 roku ukrywający się przed gestapo.
„Gryf Pomorski” był utworzony głównie przez Polaków zagrożonych aresztowaniem, którzy ukrywali się w lasach i wsiach. Schrony partyzanckie (nazywane przez gryfowców bunkrami) znajdowały się w Borach Tucholskich i kompleksach leśnych w Kaszubach i Kociewiu. Liczba schronów została oszacowana na ok. 200. Z czasem organizacja wyszła poza Kaszuby i rozpoczęła działalność m. in. w Świeciu, Grudziądzu, Tczewie i Starogardzie. Początkowo członkowie „Gryfa Pomorskiego” ze względu na niewielką strukturę, nie prowadzili akcji zaczepnych, ograniczając się wyłącznie do ukrywania się i zapewnienia sobie broni i podstawowych środków do życia. Oddziały były słabo uzbrojone.