W październiku 1917 roku Keyes został szefem planowania w Admiralicji. Przygotował wówczas plany operacji morsko-szturmowej, mające zablokować dla floty niemieckiej zdobyte belgijskie porty: Zeebrugge i Ostendę. Rajd na te cele, przeprowadzony 23 kwietnia 1918 roku pod osobistym dowództwem Keyesa (już wiceadmirała), przyniósł co prawda jedynie połowiczny sukces, ale jako nieortodoksyjny przejaw inicjatywy dał jego uczestnikom sławę, zaś dowódcy komandorię Orderu Łaźni. 10 maja został przeprowadzony drugi rajd na Ostendę, również nie przynosząc oczekiwanych rezultatów. Do zakończenia wojny i przez kilka kolejnych miesięcy Keyes pozostawał jako dowódca w Dover.
W 1919 roku został obdarzony tytułem baroneta Dover, w tym samym czasie objął również dowództwo eskadry pancerników Floty Atlantyckiej. Kolejną była funkcja zastępcy szefa sztabu Admiralicji, zaś w maju 1925 roku dowódcy Floty Śródziemnomorskiej, z HMS „Warspite” jako okrętem flagowym. Pozostawał na tym stanowisku do wiosny 1928 roku, od 1926 roku jako pełny admirał, później został mianowany dowódcą bazy marynarki w Portsmouth. W 1930 roku został admirałem floty (Admiral of the Fleet), by w pięć lat później przejść w stan spoczynku. W styczniu 1934 roku został członkiem Izby Gmin z ramienia Partii Konserwatywnej, z okręgu Portsmouth North.