Wraz z rozwojem w przedsiębiorstwie wiedzy o rynkach zagranicznych (V1) wzrasta zaangażowanie zasobów przedsiębiorstwa na rynku zagranicznym (V2), przy czym te dwa czynniki statyczne wpływają na dwa czynniki dynamiczne (V3 oraz V4), bowiem wiedza determinuje i wywołuje zachowanie decyzyjne w zakresie dalszej internacjonalizacji, co z kolei wpływa na intensywność internacjonalizacji, czyli bieżącą działalność. Czynniki dynamiczne z kolei, wywołując sprzężenie zwrotne, wpływają na czynniki statyczne, czyniąc model dynamicznym.
Cykliczny charakter tego procesu sugeruje, że internacjonalizacja na ogół przebiega małymi krokami. Internacjonalizacja przedsiębiorstwa jest bowiem długotrwałym i powolnym procesem.
Mechanizmy modelu Uppsala Model wykorzystuje mechanizm dystansu psychicznego, tłumacząc zaangażowanie przedsiębiorstw w działalność międzynarodową. Początkowo przedsiębiorstwa wolą wchodzić na rynki krajów, z którymi dystans psychiczny jest mniejszy. Chodzi tutaj o takie wymiary jak język, kultura, poziom edukacji, poziom rozwoju gospodarczego, system polityczny czy system prawny.