W ten sposób pomimo wcześniejszych zatargów, ponownie włączył się w życie państwa.
Bitwa nad Strawą mały|Pomnik w pobliżu miejsca bitwy nad Strawą
Po serii zwycięskich dla Wielkiego Księstwa Litewskiego bitew w latach 1345–1347, Krzyżacy wtargnęli na centralne ziemie państwa wielkolitewskiego. W dniu 2 lutego 1348 r. nad rzeczką Strawą, a więc w sercu dawnej ziemi wielkolitewskiej, doszło do ogromnego starcia zbrojnego Krzyżaków z Wielkim Księstwem Litewskim. Na plac boju nadciągnęli liczni książęta ze zbrojnymi hufcami wielkolitewskimi, a także ruskimi z Włodzimierza, Brześcia, Witebska, Połocka i Smoleńska. I choć Olgierd zgromadził tu siły z całego państwa, bitwa zakończyła się porażką W. K. L., którego wojska doznawszy wielu strat musiały ujść z pola bitwy. Z relacji Krzyżaków wynikało, że byli niewiarygodnie zaskoczeni, iż w tak małej rzeczce, jak Strawa, potonęły tysiące „pogan". Zginął w tej walce książę Narymunt (najprawdopodobniej również i Monwid), a Wielkie Księstwo nękane napadami z Zakonu Krzyżackiego i Zakonu Kawalerów Mieczowych, przeżywało krytyczne chwile. Musiała walczyć i wytężać siły aż na pięciu frontach: wobec Zakonu w Prusach i Inflantach, Tatarów, wobec Moskwy i Polski.