Po likwidacji ławry Troicko-Siergijewskiej 3 listopada 1919 mnisi razem z przełożonym zostali siłą wysiedleni do Skitu Getsemańskiego, zaś w roku następnym wspólnotę monastyczną całkowicie skasowano. Duchowny żył początkowo w Siergijew Posadzie, następnie we wsi Bratowszczina oraz w czynnych jeszcze skitach ławry Troicko-Siergijewskiej – od 1922 do 1926 w skicie Getsemańskim, zaś od 1926 do 1929 w skicie Paraklita. Nie zaprzestał kontaktu z ludźmi zwracającymi się do niego o porady duchowe i modlitwę, jak również starał się wspierać innych byłych mnichów Ławry. Dzięki jego pomocy wielu mnichów powracających w latach 20. i 30. ze zsyłek mogło podjąć pracę duszpasterską w cerkwiach Zagorska (nowa nazwa Siergijew Posadu) oraz w pobliskich wsiach. Istnieje teza, iż część lat 30. archimandryta przebywał na zsyłce, według innych źródeł cały czas mieszkał w Zagorsku przy cerkwi na Cmentarzu Kukujewskim, w której regularnie śpiewał na klirosie. Przed 1937 całkowicie stracił wzrok.