22 grudnia 1913 objął zarząd eparchii ufijskiej i mienzielińskiej. Na terenie eparchii rozwinął szeroką działalność charytatywną, otwierając przytułki dla sierot i inwalidów, organizując szkoły. Sympatyzował z ideami słowianofilstwa. Kontynuował również działalność misyjną, którą łączył z działaniami na rzecz rusyfikowania nierosyjskich narodów zamieszkujących region. Na łamach prasy przedstawiał swoje koncepcje działania Cerkwi nie jako części państwa, lecz odrębnej instytucji. W 1917 ze zrozumieniem odniósł się do rewolucji lutowej i jako jeden z nielicznych hierarchów Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego poparł rozdział państwa i Kościoła.
Dzięki poparciu Władimira Lwowa i Michaiła Rodzianki był jednym z kandydatów do objęcia godności metropolity piotrogrodzkiego po odsunięciu od tejże godności Pitirima (Oknowa). W głosowaniu duchowieństwa i świeckich eparchii najwięcej głosów otrzymał jednak jej dotychczasowy biskup pomocniczy Beniamin (Kazanski)Память священномученика Вениамина, митрополита Петроградского. Uczestniczył w Soborze Lokalnym Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego na przełomie lat 1917 i 1918.