W czasie soboru działał na rzecz pojednania między Rosyjskim Kościołem Prawosławnym a staroobrzędowcami, których tradycję i pobożność bardzo szanował.

Po rewolucji październikowej biskup Andrzej, dotąd zdecydowany krytyk socjalizmu, wystosował listy pasterskie do „wierzących bolszewików” oraz do Rosjan, którzy w poszukiwaniu właściwej drogi skłaniali się ku ideom lewicowym, w których dowodził, iż prawdziwy „socjalizm ducha” głosi chrześcijaństwo. Równocześnie popierał tworzenie Białych Armii, potępił okrucieństwa popełniane przez czerwonoarmistów, zaś w 1918 ogłosił odłączenie od Cerkwi „grabieżców cudzego mienia”. W listopadzie 1918 uczestniczył w zjeździe duchowieństwa na ziemiach kontrolowanych przez wojska adm. Aleksandra Kołczaka w Tomsku. Został wybrany członkiem Wyższego Tymczasowego Zarządu Cerkiewnego Syberii oraz naczelnym kapelanem armii Kołczaka. Od stycznia 1919 przyjął tytuł biskupa satkińskiego, ordynariusza jednowierców.