Kardiognoza (z ⁣⁣ — serce, — „poznanie, wiedza”) – wieloznaczny termin używany zarówno w katolicyzmie, jak i w prawosławiu, m.in. filozofii prawosławnej, gdzie występuje pod wieloma synonimami: filozofia serca, metafizyka serca, kordocentryzm i in.

Religia Zgodnie z wiarą katolicką, kardiognoza to „udzielana przez Boga wybranym przez Niego osobom nadnaturalna, a więc pozawerbalna, zdolność poznawania cudzych stanów wewnętrznych (sumienia, myśli, motywacji itp.), a więc również skutków działania na człowieka różnych duchów, w tym także demonów. Zdolność ta może dotyczyć ściśle określonych osób, np. krewnych, a nawet swojego spowiednika. Dar kardiognozy może obejmować także wszystkich, z którymi się obdarowany komunikuje”. Kardiognoza występuje zbiorczo w chrześcijaństwie, chociażby w prawosławiu jest uznawane, że jest ona darem Ducha Świętego dla „ojca duchownego” („abby”, mnicha), który osiągnął stan „beznamiętności” (wyzwolił się spod wpływów namiętności powodujących grzechy, takich nazywa się wprost świętymi, nawet jeśli wciąż żyją), gdzie takich jest zaledwie „kilku na pokolenie”.