Polski filozof Józef Żochowski w 1845 roku opublikował książkę Filozofia serca, czyli mądrość praktyczna, która odrzucała chłodny racjonalizm na rzecz uczuć, moralności i praktycznego zastosowania wiary. W Rosji za antropologa „kardiocentryzmu” uważany jest Fiodor Dostojewski. Idee Skoworody, związane z kardiognozą, znajdują kontynuację i rozwinięcie w pracach słowianofilów. Tak na przykład Aleksiej Chomiakow nauczał antropologii integralnej (poznanie całym sobą, z prymatem serca).
W dziejach filozofii ukształtowały się dwa rodzaje ontologii i gnoseologii: „metafizyka rozumu” i „metafizyka serca”. Przeciwstawianie rozumu sercu konstytuowane jest antagonizmem dwóch kierunków chrześcijaństwa: chrześcijaństwo zachodnie (katolicyzm, później protestantyzm) i chrześcijaństwo wschodnie (prawosławie). Filozofia serca Pascala stanowi swoisty pomost między „kulturą rozumu” w filozofii Zachodu i „kulturą serca” w filozofii Wschodu. Pascal podkreślał: