W strukturze Kościoła ewangelickiego w austriackiej Przedlitawii zbór podlegał powstałej w 1784 superintendenturze morawsko-śląsko-galicyjskiej. 7 maja 1790 galicyjską część superintendentury podzielono na dwa senioraty: we Lwowie (wschodni) i Białej (zachodni), którego pierwszym seniorem został ks. Mizia. W 1804 na bazie tych dwóch senioratów wydzielono osobną superintendenturę lwowską, której podporządkowano także dodatkowo zbory w Bukowinie.
Rozkwit działalności parafii Od 1786 do władz przesyłane były pisma w celu budowy murowanego kościoła, uwieńczone otrzymaniem zgody od cesarza w 1789. Prace rozpoczęto 19 września 1792. W 1798 rozebrano dotychczasowy kościół, a pierwsze nabożeństwo w nowym obiekcie miało miejsce 12 sierpnia 1798. Dodatkowo w Białej nie obowiązywały ograniczenia budowlane jak w patencie tolerancyjnym obowiązującym na Śląsku Austriackim, gdzie nie można była stawiać wież, a w Białej była ona od początku. Kościół posiadał także wejście od głównego placu miejskiego, zakazane w innych ewangelickich świątyniach na terenie cesarstwa.