Biskup Ptolemaidy Około roku 410 po śmierci biskupa Ptolemaidy został przez mieszkańców Cyrenajki wybrany jego następcą. W liście do brata Euopcjusza, piastującego wysokie stanowisko w administracji, napisał wówczas, że nie ma zamiaru opuszczać swej żony, powoływał się także na swe poglądy na wieczność świata i preegzystencję dusz, niezgodne z nauką chrześcijańską i wyrażał wątpliwość czy z tych powodów może zostać biskupem. Jednocześnie w zakończeniu listu oświadczał, że decyzję patriarchy pragnie przyjąć jako wolę Bożą. Ostatecznie przyjął tytuł z rąk patriarchy Aleksandrii Teofila. Najpóźniej wówczas został też ochrzczony. W pisanym już po objęciu biskupstwa piśmie do prefekta, w związku z zatargiem, jaki z nim miał, wyrażał tęsknotę za dawnym szczęściem prywatnego życia, które wspominał jako nieustanne święto dzielone między modlitwę, filozofię, wolne zajęcia, lekturę i polowanie. Pisał, że jako filozof swobodnie obcujący z wolnymi duchami, dusi się pod ciężarem przymusowych obowiązków. Nie może jak dawniej modlić się, rozrywany sprzecznymi namiętnościami, bólem i gniewem. Przyjęcie urzędu biskupiego traktuje jako ofiarę na rzecz dobra współobywateli, a zatwierdzenie jego osoby przez znającego poglądy kandydata Teofila, dowodzi zdaniem Synezjusza, dużej wyrozumiałości ze strony patriarchy.