W 1934 r. wydano przetłumaczoną książkę przez S. Nėris Aleksandra Kuprina Sulamita, później wyszedł zbiór bajek Mūsų pasakos (lit. Nasze bajki), które zebrała z okolic Poniewieża. W tym samym roku poetka przeniosła się do tego miasta, kiedy od 15 września z polecenia ministra oświaty została nauczycielką w państwowym gimnazjum żeńskim.
Ucząc w poniewieskim gimnazjum, S. Nėris przewodniczyła kołu sztuki, pomagała przygotowywać wieczory literackie. Tutaj bliżej współpracowała z córką pisarki , Vandą Didžiulytė-Albrechtienė. Poznała także przyszłego męża, wówczas rzeźbiarzem Bernardasa Bučasa.
Na początku 1935 r. wydała trzeci zbiór swoich wierszy – Per lūžtantį ledą (lit. Przez łamiący się lód). Latem mieszkała w Połądze. Tam uczęszczała na letnie kursy nauczycielskie języka litewskiego i litewskiej literatury, finansowane przez ministerstwo oświaty. 15 marca 1936 r. w Poniewieżu odbył się wieczór literacki, poświęcony litewskiej pisarce-realistce Gabrielė Petkevičaitė-Bitė z okazji 75. urodzin, na którym S. Nėris przeczytała kilka swoich nowych wierszy.