W 1936 r. mieszkała na swojej ojcowiźnie, odwiedzała Kowno. W sierpniu tego samego roku wydała przetłumaczony utwór W. Korolenki Baisioji naktis. Makaro sapnas, później – utwór Paštas (lit. Poczta) dla dzieci. Na końcu września wyjechała do Paryża studiować język francuski. 12 grudnia 1936 r. odbył się ślub cywilny Salomėji Nėris i rzeźbiarza Bernardasa Bučasa.
thumb|250px|Dom S. Nėris w Palemonie pod Kownem W 1937 r., mieszkając w Paryżu, pisała poemat Eglė žalčių karalienė (lit. Jegla królowa węży), odwiedzała najważniejsze pomniki, muzea, teatry, galerie sztuki, koncerty. W lipcu wróciła do Litwy, do (obecnie dzielnica Kowna). Jej mąż, B. Bučas, założywszy rodzinę, wykupił kawałek ziemi, sam zaprojektował i ze skromnych pensji obu małżonków budował dom. Zasadził wielki sad. Poetka miała swój gabinet, w którym pisała wiersze i przygotowywała się do lekcji.
Jesienią 1937 r. Nėris na swoją prośbę została przeniesiona z Poniewieża do Kowna i zaczęła pracować w III Państwowym Gimnazjum w Kownie, jeżdżąc codziennie pociągiem z Palemona do Kowna. W gimnazjum uczyła języka litewskiego i niemieckiego w niższych klasach. 23 października urodziła syna, któremu nadała imiona Saulius Balandis.