Przeprowadziwszy w kraju masowe represje i zniszczywszy ewentualną opozycję ze strony biurokracji grupa Stalina zagwarantowała sobie nieusuwalność. Pod koniec lat 30., kiedy, według teorii Tarasowa, socjalizm ekonomiczny został w ZSRR ostatecznie ustanowiony i w związku z tym pojawiły się obiektywne warunki do przejęcia władzy przez społeczeństwo, okazało się, że nie ma jej kto sprawować – aktywna politycznie część społeczeństwa została zgładzona, pozostała – zastraszona. W efekcie wprowadzony został reżim biurokratycznej dyktatury.
Teoria Tarasowa zakładała jednak, że ukształtowany w ZSRR system społeczno-ekonomiczny jest wewnętrznie sprzeczny, co w konsekwencji nieuchronnie doprowadzi do politycznej rewolucji, w wyniku której nadbudowa (ustrój polityczny) zostanie dopasowana do bazy (ustroju gospodarczego). Tarasow uważał, że dyktatura biurokracji hamuje rozwój sił wytwórczych i w ten sposób generuje klasyczny w teorii marksizmu konflikt pomiędzy siłami wytwórczymi a stosunkami produkcji.