Twierdził on również, że kontrrewolucyjny w swej istocie reżim biurokracji radzieckiej jest skazany na porażkę z powodu prowadzonej przez siebie obronnej, a nie ofensywnej polityki zagranicznej – rezygnacji z rewolucji światowej i zapoczątkowania polityki „pokojowej rywalizacji z kapitalizmem” (demonstracją czego była likwidacja Kominternu przez Stalina). Tracąc pozycję na arenie międzynarodowej i stopniowo zrażając do siebie sojuszników w postaci zarówno państw (ChRL, Albania, Jugosławia, Egipt, itd.), jak i ruchów komunistycznych (maoiści, eurokomuniści, Dominikańska Partia Komunistyczna, Komunistyczna Partia Niderlandów), kierownictwo ZSRR nieuchronnie poniesie klęskę w „pokojowej rywalizacji”, co doprowadzi do gospodarczego przesilenia i popchnie narody ZSRR ku rewolucji.
Według teorii Tarasowa, reżim biurokracji pociągnął za sobą alienację obywateli od władzy i, w konsekwencji, zachowanie zjawiska alienacji nawet po likwidacji kapitalizmu. To zaś pociągnęło za sobą – w warunkach dyktatury biurokracji – degradację kultury i sprowadzenie życia społecznego do rytuałów, zapożyczonych z arsenału burżuazyjnej demokracji przedstawicielskiej (parlament, wybory, istnienie partii politycznych – jednej lub kilku (w krajach będących radzieckimi satelitami).