Rozdział ten stanowi część wkładu Feyerabenda do debaty zainicjowanej przez Columbia School of Architecture dotyczącej rzekomego chaosu we współczesnej myśli filozoficznej. Kwestionuję tu Feyerabend zarówno diagnozę (być może, że istnieje narastający chaos na wydziałach filozoficznych, lecz z całą pewnością w świecie zaobserwować można narastającą uniformizację) jak i samo rozwiązanie. Swoje stanowisko pointuje następująco: współpraca nie potrzebuje dzielącej ideologii.
Rozdział 12: Farewell to Reason Rozdział ten jest podsumowaniem jego poglądów na naukę i kwestie społeczne. Zwięźle wyraża to tak: Przedmiotem moich zainteresowań nie jest ani racjonalność, ani nauka, ani wolność – tego typu abstrakcje wyrządziły więcej zła niż dobra – lecz jakość życia jednostek ludzkich. Jakość ta poznana musi być za pomocą osobistego doświadczenia zanim poczynione zostaną jakiekolwiek sugestie dotyczące jego zmiany. Innymi słowy mówiąc: sugestie dotyczące zmiany pochodzić powinny od przyjaciół, a nie od chłodnych „myślicieli”.