1 października 1933 awansowany do stopnia pułkownika i przeniesiony z wojsk lądowych (od grudnia 1933) do tworzącego się właśnie lotnictwa wojskowego Luftwaffe. W tym czasie uzyskał uprawnienia pilota. Od 1933 szef urzędu administracji Luftwaffe. Od 1936 w stopniu Generalleutnant szef Sztabu Generalnego Luftwaffe (do 1937). W tym czasie został także wolnomularzem, którym pozostał do końca życia. W 1937 awansowany do stopnia General der Flieger (generał lotnictwa). Od 1938 był dowódcą I Floty Powietrznej.
Lata 1939–1941 W 1939 brał udział w agresji Niemiec na Polskę. Był wykonawcą operacji Wasserkante.
Podczas ataku na Francję w 1940 był dowódcą 2 Floty Powietrznej. W sierpniu 1940 został mianowany feldmarszałkiem. Brał udział w agresji lotniczej na Wielką Brytanię (bitwa o Anglię). Wcześniej był dowódcą lotnictwa myśliwskiego. 2 Flota powietrzna stacjonowała w krajach Beneluksu. W myśl operacji „Adler” z 13 sierpnia 1940 jego oddziały miały atakować południowo-wschodnie wybrzeże Anglii wraz z Londynem. Flota lotnicza pod jego dowództwem bombardowała bazy lotnicze w Manston, Lympne i Hawkinge oraz stacje radarowe na południowym wybrzeżu. 12 sierpnia samoloty niemieckie zbombardowały kilka lotnisk w hrabstwie Kent i rozbiły stację radarową w Ventnor na wyspie Wight.