Jednak po porażce na Igrzyskach Olimpijskich-1952 w Helsinkach w kraju rozwiązano wszystkie kluby wojskowe. Dlatego w 1953 Nikołajew postanowił zakończyć swoją karierę piłkarską.
Kariera reprezentacyjna 20 lipca 1952 zadebiutował w reprezentacji Związku Radzieckiego w meczu 1/8 finału Igrzysk Olimpijskich z Jugosławią zremisowanym 5:5. Ale w meczu powtórce, chociaż Wsiewołod Bobrow otworzył wynik, reprezentacja ZSRR ustąpiła 1:3.
Kariera trenerska Po zakończeniu kariery piłkarskiej studiował na Wydziale Inżynierii Wojskowej Akademii Sił Pancernych i Zmechanizowanych imienia marszałka Malinowskiego, a po jej ukończeniu udał się na służbę w armii. Do 1963 dowodził różnymi jednostkami wojskowymi najpierw w Niemczech Wschodnich, a następnie w Białoruskim Okręgu Wojskowym.
W 1964 roku wrócił do piłki nożnej jako trener, w celu odrodzenia klubu CSKA Moskwa. Najpierw pomagał trenować, a od lipca 1964 pracował na stanowisku głównego trenera CSKA. Jednak po dwóch kolejnych „brązowych” sezonach, został oddelegowany do Chabarowska trenować tamtejszy SKA. W latach 1969–1973 ponownie prowadził CSKA Moskwa, z którym stał się mistrzem kraju. Jednocześnie w latach 1970–1971 pracował na stanowisku selekcjonera narodowej reprezentacji ZSRR, z którą nie przegrał żadnego meczu.