Seniorzy normańscy szybko zaczęli dążyć do rozszerzania swoich wpływów i, co za tym idzie, detronizacji lub wasalizacji lokalnych, longobardzkich władców. Do połowy XI wieku starania te zostały w zasadzie zakończone sukcesem i w 1047 uznał je cesarzBrown R. Allen, Historia Normanów, Marabut, 1996, s.92. Najważniejsze posiadłości normańskie leżały w Kalabrii, Apulii i Kapui.
Bizancjum i Państwo Kościelne dość szybko zorientowały się w nowej sytuacji, zwłaszcza że ludność południa Italii skarżyła się na okrutne i nastawione na eksploatację poddanych rządy Normanów, przeciwko którym często występowałaChalandon Ferdinand, Histoire de la domination normande en Italie en Sicile, Paryż 1907. Rzym i Konstantynopol zawarły porozumienie i w 1053 roku sojusznicze armie znalazły się w pobliżu posiadłości normańskich hrabiów. Trzech z nich- Ryszard z Awersy, Humprey z Hauteville i Robert Guiscard połączyło siły i w czerwcu 1053 roku uderzyło na armię papieską w okolicach miasta Civitate, chcąc w ten sposób uniemożliwić jej marsz w stronę bizantyjskich sojuszników. Bitwa pod Civitate rozegrana 17 czerwca zakończyła się druzgocącą klęską papiestwa, na wieść o której Bizantyjczycy wycofali swoje wojska a papież zdany był na dyktat Normanów i uznał ich stan posiadania.