Po jego stronie stanęło część państw słowiańskich- Dubrownik i kilka innych miast Dalmacji a prawdopodobnie także władcy ChorwacjiJireček Konstantin, Die bedeutung von Ragusa in der handelsgeschichte des mittelalters, Österreichische Akademie der Wissenschaften, Wiedeń, 1899, s.9 i s.50. Królestwo Zety opowiedziało się jednak po stronie Bizancjum.
Aleksy, wobec ogromnego niebezpieczeństwa, poczynił energiczne kroki przeciwko Normanom. Zdecydował się na rzadko spotykany krok: na potrzeby kampanii zarekwirował wiele dóbr kościelnych, ze sprzedaży których pieniądze przeznaczył na zaciągnięcie najemników. Byli to w dużej części Normanowie, tyle że pochodzący z Anglii. Rozpoczął również zakrojoną na szeroką skalę akcję dyplomatyczną obliczoną na pozyskanie sojuszników przeciwko najeźdźcom. Już w czasie oblężenia Dyrrachium po stronie Cesarstwa opowiedzieli się Wenecjanie dysponujący licznymi okrętami, co było szczególnie ważne wobec fatalnej sytuacji we flocie bizantyjskiej. Morskie zwycięstwo Wenecjan nad Normanami odblokowało wprawdzie Dyrrachium od strony Adriatyku, ale oblężenie lądowe trwało dalej. W końcu wojska Guiscarda zwyciężyły siły cesarskie i opanowały miasto.