W czasie tej bitwy siły sojusznika Bizancjum – Konstantyna Bodina, króla Zety, w krytycznej chwili wycofały się, ułatwiając Normanom pokonanie sił greckichOstrogorski Georgij, Dzieje Bizancjum, PWN, Warszawa, 2008, s.347. Zwycięzcy pomaszerowali w głąb lądu i przez Epir i Macedonię dotarli do Tessali, gdzie oblegli Larisę.
Aleksy nakłonił króla niemieckiego Henryka IV, prawdopodobnie płacąc mu olbrzymią sumę w złocie, do podjęcia działań wojennych przeciwko Normanom w Italii. Tamtejsi stronnicy Cesarstwa w 1082 roku wywołali powstanie przeciwko Normanom i Rober Guiscard musiał wraz z częścią sił powrócić na Półwysep Apeniński, powierzając dowodzenie wyprawą Boemundowi. Ten wobec tężejącego oporu Bizantyjczyków musiał wycofać się z Tessali, a Wenecjanie odbili Dyrrachium. Wyprawa zakończyła się więc porażką Normanów. Robert Guiscard po rozprawieniu się z buntownikami na nowo podjął kroki wojenne przeciwko Bizancjum, ale w 1085 roku zmarł z powodu szalejącej zarazy. Po jego śmierci wybuchły kolejne rozruchy, które sprawiły, że jego następcy nie mogli na razie myśleć o podboju Bałkanów.
Antiochia i drugi najazd na Bałkany (1096-1180)