Księstwo wrocławskie (, , ) – historyczne księstwo śląskie ze stolicą we Wrocławiu, istniejące w latach ok. 1138–1742. Na początku XIII w. terytorium księstwa obejmowało obszar dzisiejszego Dolnego Śląska z Wrocławiem, Legnicą i Głogowem, by w połowie tegoż stulecia zostać okrojonym do terenu z Wrocławiem, Oleśnicą, Nysą i Brzegiem. Od XIV w. uszczuplone do niewielkiego obszaru wokół Wrocławia, Środy oraz Namysłowa.
Powstanie księstwa wrocławskiego wiąże się z upadkiem władzy centralnej i rozbiciem dzielnicowym Monarchii Piastów. Księstwo było pierwotnie rządzone przez potomków Bolesława Wysokiego z linii śląskiej dynastii Piastów, tytułujących się godnością książąt śląskich. Stąd księstwo wrocławskie w okresie panowania pierwszych Piastów bywa niekiedy określane w literaturze historycznej jako księstwo śląskie.
W ramach procesu postępującej dezintegracji feudalnej na Śląsku, księstwo wpadło w polityczną zależność od królów czeskich, by wkrótce stać się własnością tamtejszych monarchów. Ci sprawowali tutaj władzę poprzez namiestniczy urząd starostwa. Księstwo wrocławskie trwało jako część Korony Czeskiej i Monarchii Habsburgów do 1742 r.