W tej dacie uległo likwidacji po podboju Śląska przez Królestwo Prus i demontażu struktury księstw śląskich na rzecz nowego podziału administracyjnego w pruskim państwie absolutnym.
Geneza księstwa wrocławskiego U progu XII w. Śląsk stanowił południowo-zachodnią prowincję Monarchii Piastów, nazywaną prowincją wrocławską od głównego grodu dzielnicy – Wrocławia. Gdy książę Władysław Wygnaniec objął w 1138 r. tron zwierzchni w Krakowie, do władania prowincją wrocławską oddelegował syna, księcia Bolesława Wysokiego. Wojna domowa z lat 40. XII w. w łonie dynastii piastowskiej skończyła się ucieczką Wygnańca z synami do Niemiec, którzy wrócili na Śląsk dopiero w 1163 r. dzięki interwencji zbrojnej cesarza Fryderyka Barbarossy.
Ówczesny senior Bolesław Kędzierzawy przekazał dzielnicę wrocławską na powrót Bolesławowi Wysokiemu, co pozostawiło młodsze rodzeństwo Wysokiego bez przydziału. Brat Mieszko Plątonogi sprzymierzył się z synem Bolesława, Jarosławem, także żądnym własnego władztwa terytorialnego, i najpewniej w 1172 r. wspólnie zaatakowali oni Wysokiego swoimi oddziałami. Wsparcie cesarza pomogło Bolesławowi Wysokiemu zachować ziemię wrocławsko-legnicką, jednak z reszty obszaru swojego księstwa wrocławskiego Bolesław musiał wydzielić buntownikom osobne działy.