mały|upright=1.2|Podział Dolnego Śląska na trzy odrębne księstwa – wrocławskie, legnickie i głogowskie (ok. 1250 r.) Nie utrzymała się także jedność samego księstwa wrocławskiego. Po śmierci Henryka Pobożnego przez kilka lat władzę sprawował jego syn Bolesław Rogatka. W latach 1248–1251 między Rogatką a młodszymi braćmi doszło do wojny sukcesyjnej, w rezultacie której dzielnicę podzielono tak, że Henryk Biały uzyskał część wschodnią – z Wrocławiem, Świdnicą, Oleśnicą, Nysą i Brzegiem (okrojone księstwo wrocławskie), najstarszy Bolesław Rogatka wziął obszar południowo-zachodni – z Legnicą, Jaworem i Lwówkiem (księstwo legnickie), a najmłodszy Konrad otrzymał teren północno-zachodni – z Głogowem, Ścinawą i Żaganiem (księstwo głogowskie).
Henryk Biały zmarł w 1266 r. Po nim rządy w księstwie wrocławskim sprawował brat Władysław, arcybiskup salzburski, który dokonał żywota w 1270 r. To wyniosło na tron wrocławski Henryka Probusa, syna Henryka Białego, którego do czasu osiągnięcia pełnoletniości reprezentował jako opiekun król czeski Przemysł Ottokar, na dworze którego dorastał młody Probus. Swoje pretensje do spuścizny po Henryku Białym mieczem zgłosił brat tegoż, książę legnicki Bolesław Rogatka, który w 1277 r.