Okres międzywojenny thumb|Państwo Demetriusza z Faros Po wojnie zaczął wznawiać tradycyjne iliryjskie więzi z Macedonią. Sprzymierzył się wówczas z królem Antygonem III Dosonem przeciw Kleomenesowi III, królowi spartańskiemu. Demetriusz przyprowadził mu 1600 piechurów iliryjskich, którzy brali udział w bitwie pod Sellazją r. 222 p.n.e. Kilka dni po bitwie doszły wieści do Antygona III Dosona, że Ilirowie (zapewne Autariaci) najechali Macedonię i pustoszą kraj. Szybko wrócił do kraju i pokonał ich w krwawej bitwie. W wyniku walk nadwerężył swe siły, zaczął wymiotować krwią i zmarł niebawem.
W r. 220 p.n.e. dwie eskadry piratów iliryjskich, dowodzone przez Demetriusza z Faros i Skerdylaidasa przyłączyły się do Etolów przeciwko sojusznikom macedońskim. Najpierw najechały Achaję i Messenię, po czym podzieliły się. Eskadra Demetriusza popłynęła na Cyklady. Opływając je, na jedne wyspy nakładał kontrybucję i inne pustoszył. Kiedy zaś Ilirowie dotarli do koryckiego portu Kenchreaj i chcieli przetoczyć okręty na drugą stronę do portu Lechajon, Taurion, opiekun małoletniego króla Filipa V, pieniędzmi przekonał Demetriusza i jego piratów, by przeszli na stronę macedońską.