Zaapelował również do prezydenta Grecji Joanisa Kapodistriasa o aneksję Cypru przez Grecję (idea enosis), jednak uzyskał odpowiedź odmowną.
W okresie rządów tureckich na Cyprze prawosławne klasztory odegrały szczególną rolę w procesie ochrony tradycji greckich regionu oraz języka greckiego.
Pod rządami angielskimi W 1878 Cypr przeszedł pod zarząd Wielkiej Brytanii, co zostało przyjęte pozytywnie przez hierarchię Kościoła Cypryjskiego. Nowe władze, choć na mniejszą skalę niż tureckie, nadal ingerowały jednak w życie wewnętrzne Kościoła.
W 1931, pod zarzutem podburzania ludności do powstania narodowyzwoleńczego, z Cypru wygnani zostali metropolici Kition i Cyrynei – Nikodem i Makary. Po śmierci arcybiskupa Cyryla III w 1933 przez czternaście lat Kościół nie posiadał zwierzchnika, gdyż po wygnaniu wymienionych hierarchów niemożliwe było sformowanie Świętego Synodu Kościoła. Obowiązki locum tenens arcybiskupstwa pełnił metropolita Pafos Leoncjusz. Za swoje zaangażowanie w działalność narodową był dwukrotnie osadzany w areszcie domowym (od kwietnia 1938 do kwietnia 1939 oraz od maja 1939 do maja 1949). W 1947 Leoncjusz został wybrany na arcybiskupa Cypru przez Synod Elekcyjny z udziałem hierarchów cypryjskich oraz przedstawiciela Patriarchatu Antiochii. Zmarł jednak po 37 dniach od objęcia urzędu.