1326 i zastąpił go mianowany przez Jana XXII dominikanin Rudolf, natomiast Hartmann, będący także polsko-czeskim ministrem prowincjalnym franciszkanów, sprawował urząd do 1335Soukop, s. 149-152; Kras, s. 135; Lea, II, s. 430-431..
Nowy trybunał napotykał liczne trudności w działaniu. Inkwizytor Kolda z Koldic szybko popadł w spór z władzami miejskimi Pragi i praskim kanonikiem Michaelem Folclinim. Dwukrotnie musiał opuszczać miasto, gdyż grożono mu śmiercią. Również duchowieństwo diecezjalne niechętnym okiem patrzyło na zdominowaną przez zakonników inkwizycję. Natomiast biskup Jan z Dražic, po oczyszczeniu się z zarzutów wspierania heretyków i powrocie do swej diecezji w 1329, udzielił inkwizycji zdecydowanego wsparciaLambert, s. 390-391..
W 1335 papież Benedykt XII odwołał z urzędu Rudolfa i Hartmanna z Pilzna i dokonał podziału terytorialnego Czech między nowo mianowanych inkwizytorów. Dominikanin Gallus z Neuhaus został inkwizytorem w diecezji praskiej, a franciszkanin Piotr z Naceradca inkwizytorem w diecezji ołomunieckiej. O Piotrze z Naceradca nic więcej nie wiadomo, natomiast Gallus w latach 30. i 40. XIV wieku prowadził zakrojone na dużą skalę śledztwo przeciwko heretykom (głównie waldensom) w południowych Czechach.