W literaturze zaznacza się, iż darzony był przez Burów znacznym szacunkiem oraz że wyróżniał się znaczną charyzmą. Z tego też powodu jego osobista decyzja o opuszczeniu Kolonii Przylądkowej wywarła znaczący wpływ na cały ruch migracyjny.
Ostatecznie w kwietniu 1837 Retief przybył, wraz z prowadzoną przez siebie około 400-osobową grupą, do zespołu obozowisk trekkerów wokół Thaba Nchu. Jego przyjazd był mocno wyczekiwany. Spodziewano się bowiem, że jako postać szeroko rozpoznawalna oraz ciesząca się dużą popularnością pogodzi skonfliktowane ze sobą stronnictwa. Jego dodatkowymi atutami miało być nieuwikłanie w powiązania klanowe oraz to, że nie zdążył wytworzyć skupionej wokół siebie sieci klientystycznej. Szybko włączył się w proces samoorganizacji politycznej migrantów. Został wybrany gubernatorem i głównodowodzącym kształtującej się społeczności. Jego pozycja w ramach systemu politycznego tzw. Zjednoczonych Taborów została prawnie usankcjonowana przez przyjęte 6 czerwca 1837 w Winburgu Dziewięć Artykułów. Dokument ten, określany także jako Konstytucja Retiefa zarysowywał ramy instytucjonalne organizmu państwowego tworzonego przez migrantów.