Krytyka z perspektywy etyki cnót i personalizmu Z perspektywy etyki cnót prokreacja i rodzicielstwo stanowią istotne formy ludzkiego rozkwitu (flourishing), umożliwiające realizację cnót takich jak troska, odpowiedzialność i miłość. Antynatalizm, redukując ocenę prokreacji do bilansu cierpienia i przyjemności, pomija wymiar eudajmonii, który w tradycji arystotelesowskiej stanowi fundament etyki. Filozofia personalistyczna, reprezentowana przez Karola Wojtyłę i Emmanuela Lévinasa, traktuje relację rodzic/dziecko jako paradygmatyczny przykład odpowiedzialności za Drugiego, w którym powołanie do istnienia nowej osoby nie jest manipulacją, lecz aktem afirmacji wartości osoby ludzkiej.
Krytyka założeń pesymistycznych Wielu krytyków kwestionuje pesymistyczne założenia leżące u podstaw antynatalizmu. Dane empiryczne dotyczące subiektywnego dobrostanu wskazują, że w większości krajów świata zdecydowana większość ludzi ocenia swoje życie pozytywnie. Badania przeprowadzone w ramach World Values Survey i Gallup World Poll wykazują, że nawet w krajach o niskim dochodzie narodowym średnia satysfakcja z życia przekracza punkt neutralny.