Ben Bradley z Uniwersytetu w Syracuse argumentuje, że między pojęciami dobra i tego, co lepsze, istnieje konceptualny związek: jeśli przyjemność jest wewnętrznie dobra, to jej obecność powinna być lepsza od jej nieobecności. Jeżeli, jak twierdzi Benatar, nieobecność przyjemności przy niezaistnieniu nie jest zła, to traci się ten związek, co podważa logiczne fundamenty asymetrii.
Campbell Brown z London School of Economics wskazuje na wewnętrzny defekt w Benatarowej teorii dobra osobistego i argumentuje, że główną asymetrię, na której opiera się Benatar, można wyjaśnić w sposób, który nie prowadzi do wniosku, że zaistnienie jest zawsze krzywdą.
David Wasserman kwestionuje zarówno argument asymetrii, jak i argument z braku zgody na stworzenie. W jego ujęciu prokreacja jest moralnie dopuszczalna (choć nie wymagana), a obowiązki rodzicielskie wynikają z roli, jaką rodzic przyjmuje wobec dziecka, i z troski o jego dobrostan.