Dopuszczalność prokreacji jako zarządzanie ryzykiem ze proponuje alternatywne podejście do etyki prokreacji, w którym kluczowym pytaniem nie jest to, czy prokreacja wyrządza krzywdę, lecz to, czy narzucane przez nią ryzyko jest dopuszczalne. W jej ujęciu prokreacja jest moralnie dopuszczalna, jeśli rodzice zamierzają opiekować się dzieckiem i jeśli racjonalnie akceptowaliby ryzyko, które narzucają, jako warunek wstępny własnych narodzin. Weinberg argumentuje, że argumenty Benatara nie wykazują, iż prokreacja jest zawsze moralnie zła.
Problem hipotetycznej zgody Asheel Singh, którego argument z braku możliwości uzyskania zgody przedstawiony jest w artykule, sam w późniejszych pracach analizuje kontrargument oparty na hipotetycznej zgodzie: gdyby potencjalne dzieci mogły wyrazić opinię, racjonalnie zgodziłyby się na życie ze wszystkimi jego krzywdami w zamian za jego dobra. Argument ten stanowi jedno z najczęstszych filozoficznych uzasadnień dopuszczalności prokreacji.