Struktura sił zbrojnych Rzeczypospolitej daleko odbiegała od struktury innych armii europejskich. Wojsko konne stanowiło bowiem 55,6% całości w Koronie, a na Litwie aż 63%. Znaczną część konnicy stanowiły formacje przestarzałe, nie przedstawiające (husaria) większej wartości w zmienionych warunkach walki. Liczna jazda utrzymana została z jednej strony wskutek przywiązania szlachty do tradycji, z drugiej strony wskutek jej wspomnianych obaw przed absolutyzmem królewskim. Koszty utrzymania drogiej konnicy, olbrzymie pensje hetmanów i sumy na gratyfikacje dla oficerów pochłaniały większość budżetu wojskowego.Budżet wojskowy, mimo postępującego spadku wartości pieniądza, nie o wiele przewyższał wydatki na wojsko z końca XVII w. Jedyna korzyść, jaką przyniosły reformy skarbowo-wojskowe sejmu niemego polegała na zagwarantowaniu wojsku stałej płacy, niezależnej od każdorazowych uchwał podatkowych sejmów i sejmików. Wojsko jednakże, którego poszczególne jednostki miały na stałe przydzielone dochody z odpowiednich jednostek terytorialnych państwa, a nawet majątków, w praktyce zmuszone było samo egzekwować z nich należne mu sumy na utrzymanie.