Bezokolicznik nie kończy się na –i, ale na –ar (jeżeli rdzeń kończy się na e lub i, np. krii → criar) lub –ir (w pozostałych przypadkach, np. esti → estir). Czasowniki podlegają odmianie (koniugacji), podmiot może nie być wyrażony. Odmiana jest we wszystkich czasach analogiczna, ponieważ nie zmienia się samogłoska ze zwykłych końcówek -as, -is, -os, -us, zmienia się tylko końcowe s: mi estas → (mihi) estams (1. os. l. poj.) vi estas → (tu) estas (2. os. l. poj.) li/ŝi/ĝi estas → (lui/eshi/eghi) estat (3. os. l. poj.) ni estas → (nos) estaims (1. os. l. mn.) vi/ili estas → (wos/ilui/sihi) estait (2. i 3. os. l. mn.) zachowanie czasowników po zaimku oni nie jest dokładnie opisane Tryb rozkazujący w liczbie mnogiej kończy się na –uy. Rzeczowniki podlegają odmianie (deklinacji): domo → domom (l. poj. mianownika) domoj → domoym (l. mn. mianownika) de domo → domes (l. poj. dopełniacza) de domoj → domeys (l. mn. dopełniacza) al domo → domod (l. poj. celownika) al domoj → domoyd (l. mn. celownika) domon → domon (l. poj. biernika) domojn → domoyn (l. mn. biernika) Przymiotniki odmieniają się analogicznie do rzeczowników: bona → bonam (l. poj. mianownika) bonaj → bonaym (l. mn. mianownika) zachowanie przymioników w dopełniaczu nie jest dokładnie opisane al bona → bonad (l. poj. celownika) al bonaj → bonayd (l. mn.