15 stycznia 1945 roku Bureau of Aeronautics zamówiło 750 egzemplarzy wersji seryjnej. Zakończenie wojny na Pacyfiku spowodowało redukcję zamówienia do 149 samolotów. 11 marca 1946 roku maszyna otrzymała nowe oznaczenie AM-1 (A od Attack – szturmowy).
Służba thumb|left|AM-1 podczas testów na pokładzie lotniskowca USS "Kearsarge" W marcu 1948 roku United States Navy poddała samoloty próbom na lotniskowcach USS "Leyte" (CV-32), USS "Kearsarge" (CV-33) i USS "Midway" (CV-41). Ujawnione problemy ze sztywnością kadłuba zmniejszyły zamówienie do 99 sztuk. Aby utrzymać odpowiednią sztywność konstruktorzy wzmocnili kadłub wewnętrznymi cięgnami co w maju tego samego roku zaowocowało powrotem do pierwotnego zamówienia w liczbie 149 samolotów. 30 marca 1949 roku Mauler zademonstrował swoje możliwości udźwigu uzbrojenia. W powietrze wzbiła się maszyna obciążona 4830 kilogramami ładunku torpedowo-bombowego. Jeszcze parę lat wcześniej masa bomb na pokładzie czterosilnikowego Boeing B-17 Flying Fortress wykonującego misje dalekiego zasięgu wynosiła około 2000 kg. Samoloty weszły w skład dywizjonów VA-44, VA-45, VA-84, VA-85, VA-174 i VC-4. Pozostały w nich niezbyt długo bo zaledwie do 1950 roku (ostatni do października 1950 roku w VC-4), kiedy to zostały przeniesione do jednostek bazowania lądowego. I w nich nie utrzymały się zbyt długo.