W okresie II wojny światowej działał w konspiracji narodowej, ale nie odgrywał w niej większej roli. Był m.in., mieszkając w Warszawie, członkiem kierownictwa SN w okręgu łódzkim w początkowym okresie okupacji (od października 1939 do ok. 1941 roku)T. Bojanowski, Łódź pod okupacją niemiecką...; Łódź 1992, s. 339–340..
Po II wojnie światowej, we wrześniu 1947 aresztowany, a w 1949 został skazany na karę 5 lat pozbawienia wolności, w związku ze sprawą Adama Doboszyńskiego. Wyszedł na wolność we wrześniu 1952.
Po 1956 pracował jako radca prawny w Stowarzyszeniu „Pax”, a od 1959 jako adwokat. Był jednym z liderów nieformalnego środowiska narodowego w czasach PRL, w latach 70. i 80. w jego warszawskim mieszkaniu, przyznanym mu przez Stowarzyszenie „Pax”J. Engelgard, Etykieciarstwo zamiast analizy, Myśl Polska, nr 47–48 (22–29 listopada 2015)., odbywały się spotkania tzw. salonu przy ul. Pięknej, na które przychodzili byli członkowie SN oraz osoby zainteresowane ideą endecką. W 1974 w Departamencie III MSW zatwierdzono wniosek o formalne zwerbowanie Siemaszki do współpracy jako TW „Teodor” o numerze rejestracyjnym 29425IPN BU 001043/858.. Należał również do antysemickiego, łączącego nacjonalistów i komunistów Zjednoczenia Patriotycznego „Grunwald”.