W latach 1957–1974 był pracownikiem naukowo-dydaktycznym, zatrudniony jako starszy asystent w Katedrze Technologii i Technik Malarskich Uniwersytetu Mikołaja Kopernika, następnie adiunkt. Od 1966 docent, po przeprowadzeniu przewodu kwalifikacyjnego II stopnia na Wydziale Konserwacji ASP w Krakowie. W latach 1969–1974 kierował Zakładem Konserwacji Zabytków Ruchomych Instytutu Zabytkoznawstwa i Konserwatorstwa UMK oraz w latach 1971–1974 kierował Studium Podyplomowym tegoż Instytutu. W latach 1970–1974 był konsultantem, a następnie od 1974 do 1976 kierownikiem Pracowni Konserwatorskiej Muzeum Sztuki w Łodzi. W latach 1980–1983 brał udział w pracach konserwatorskich na terenie Peru i Ekwadoru w ramach programu pomocy UNESCO.

Od 1952 był członkiem Związku Polskich Artystów Plastyków. Był współorganizatorem Sekcji Konserwacji Zabytków i przewodniczącym sekcji toruńskiej i łódzkiej ZPAP. W latach 1972–1974 był prezesem Okręgu Toruńskiego ZPAP, w 1983 prezesem Okręgu Łódzkiego, a w 1989 założycielem Komisji organizacyjnej ponownej legalizacji ZPAP. W latach 1974–1997 był członkiem Rady Artystycznej Zarządu Głównego ZPAP. Od 1954 był aktywnym członkiem Stowarzyszenia Historyków Sztuki. Pełnił funkcję wiceprezesa Zarządu Oddziału Łódzkiego SHS.