pol. „była Pani młoda”, „została/była Pani przyjęta”).
Pisownia Oba języki używają alfabetu łacińskiego z dodatkowymi znakami diakrytycznymi.
Litery słowackie nie występujące w języku czeskim to: ä ô dwuznaki dz i dž , traktowane jako samodzielne litery ľ ŕ, ĺ ,
Czeski posiada natomiast: ě, zmiękczające uprzednią spółgłoskę, jest historyczną pozostałością zanikłego fonemu ů, pierwotnie wykorzystywane do zapisu dyftongu (w słowackim <ô>), dziś wymawiane ř
Pozostałe różnice: Inaczej są zapisywane sylaby ,,: w czeskim zawsze <dě, tě, ně>, w słowackim <de, te, ne>, przy czym w niektórych przypadkach ich wymowa się nie zmiękcza (np. , , , ). Zakończeniu -dí/-di, -tí/-ti, -ní/-ni w liczbie mnogiej przymiotników rodzaju męskożywotnego wymawiane są po słowacku twardo (: słow. , czes. ). R w czeskim jest ortograficznie twarde, w słowach rodzimych może po nim występować tylko twarde y/ý (), w słowackich dopuszczalne jest również miękkie i/í, zwłaszcza tam, gdzie odpowiada mu czeskie połączenie <ři> (słow. , czes. , pol. trzy). Pisownia przedrostków s-/se- (słow. so-) i z-/ze- (słow. zo-) w czeskim zależy od zasad gramatycznych, natomiast w słowackim od wymowy (czes. , , ; słow. , , ;